job job job job job  job           jobjob    

Category: عکس

عکس های برگوزار کورل

عکس های برگوزار کورل دنباله نوشتار

Share

لباس زیبای ایرانی

لباس زیبای ایرانی لباس زیبای ایرانی2 لباس زیبای ایرانی3 لباس زیبای ایرانی4  لباس زیبای ایرانی6 لباس زیبای ایرانی8 لباس زیبای ایرانی91

 

لباس زیبای ایرانی5

Share

ع‍کس توریست در ایران

US actresses Annette Bening (2nd-L) and Alfre Woodard (R), wearing headscarves, meet with Iranian actresses during a workshop at the Cinema Museum in Tehran on March 1, 2009. Bening, who is visiting Iran with a Hollywood movie industry delegation, said her team hoped their presence in Iran could be a bridge to opening dialogue between arch-foes Washington and Tehran. AFP PHOTO/BEHROUZ MEHRI (Photo credit should read BEHROUZ MEHRI/AFP/Getty Images)

US actresses Annette Bening (2nd-L) and Alfre Woodard (R)

6350202497_46b84f967b_z.2jpg 6350202497_46b84f967b_z 6449172089_90077cf4ab

Share

خودنگاره داوینچی دور از دسترس هیتلر

یکی از مشهورترین خودنگاره‌های جهان به زودی در نمایشگاهی نادر در شهر تورین ایتالیا به نمایش عمومی گذاشته می‌شود. اطلاعات بسیار اندکی درباره این خودنگاره ۵۰۰ ساله لئوناردو داوینچی در دست است؛ اثری که در شرایطی شکننده قرار دارد و گچ قرمز رنگ طراحی آن در حال محو شدن است. با این حال بعضی‌ها بر این باورند که این اثر هنری دارای قدرتی ماورائی است. تورینی‌ها به این افسانه عقیده دارند که نگاه خیره داوینچی در این خودنگاره، به قدری سخت و قدرتمند است که هر فردی آن را ببیند، از قدرتی عظیم اشباع خواهد شد. بعضی‌ها می‌گویند دلیل منتقل کردن این اثر هنری در زمان جنگ جهانی دوم از تورین به رم به همین قدرت ماورایی مربوط می‌شد و ارتباطی با ارزش فرهنگی و اقتصادی این اثر نداشت. بر اساس این باور، همان قدرت ماورایی مانع از آن شد که این اثر به دست هیتلر بیفتد و قدرتی دوچندان به او بدهد. دلیل آن انتقال هر چه باشد، در این نکته تردیدی نیست که در زمان جنگ جهانی دوم این تابلو تنها اثری بود که از مجموعه باارزش طراحی‌ها و دست‌نوشته‌های داوینچی در کتابخانه سلطنتی تورین برداشته و به محلی دیگر منتقل شد.

جیووانی ساکانی، مدیر کنونی کتابخانه، می‌گوید هیچ کس حتی نمی‌داند این اثری هنری دقیقا کجا مخفی شده بود: “برای پیشگیری از دست یافتن نازی‌ها به این اثر، انتقال آن به رم به شکل کاملا ناشناس و در قالب عملیاتی شبیه به عملیات‌های جاسوسی انجام شد”. به گفته ساکانی به دلیل دشواری‌های فراوانی که در آن زمان وجود داشت، شرایط نگهداری این تابلو در اولویت نبود: “ضمن اینکه در آن زمان دانش و فناوری امروزی وجود نداشت و به همین دلیل این اثر در شرایط خوبی نگهداری نشد”.

زیرزمین داوینچی
داخل کتابخانه سلطنتی تورین، فرش تروتازه قرمز رنگی پله‌ها را پوشانده است. از پله‌ها پایین می‌رویم تا به زیرزمینی طاقی‌شکل برسیم که با درهای ویژه‌ای حفاظت و به فضایی امن تبدیل شده است. از سال ۱۹۹۸ این زیرزمین محل نگهداری خودنگاره داوینچی و هزاران طراحی و دست‌نوشته دیگر به شمار می‌رود. شیوه خاص نگه‌داری و مراقبت از این اثر هنری در شرایط فعلی در تضاد کامل است با شرایطی که خودنگاره داوینچی در نیمه اول قرن بیستم میلادی داشت. روشنایی اتاق به وسیله فیبرنوری فراهم می‌شود و حتی ذره‌ای از نور طبیعی هم به این اتاق راه پیدا نمی‌کند. دمای اتاق به شکل ثابت ۲۰ درجه سانتیگراد و رطوبت آن ۵۵ درصد است. آثار موجود در این اتاق در محفظه‌هایی شیشه‌ای به نمایش گذاشته می‌شوند که به قول ساکانی “ضد همه چیز” هستند. ضمن اینکه سرتاسر اتاق از زنگ‌های هشدار و دوربین‌های امنیتی پر شده است.

ساکانی با یک چراغ قوه ویژه حفاظتی، روی سطح خودنگاره نور می‌اندازد تا میزان آسیب وارد شده به آن را نشان دهد. این آسیب‌ها به شکل نقطه‌هایی قهوه‌ای یا قرمز رنگ هستند که روی کاغذهای قدیمی ظاهر می‌شوند. ساکانی آهی می‌کشد و می‌گوید: “این نمونه در شرایط بسیار بدی است” ۲۰۰ سال پیش آسیب‌های این اثر کمتر به چشم می‌آمد. او ادامه می‌دهد :”پایین این طراحی در سمت چپ، نام لئوناردو داوینچی به زبان لاتین و با گچ قرمز نوشته شده بود که حالا به شکل کامل محو شده است”.

به دلیل آسیب شدید این طراحی و شرایط بسیار شکننده کاغذ آن، روند مرمت این اثر بسیار پیچیده خواهد بود. به گفته ساچانی، بررسی‌های طولانی و بحث‌های کارشناسی متخصصان مرمت در نهایت به این تصمیم منجر شد که “شرایط فعلی اثر به همین شکل حفظ شود”. از سال ۱۹۹۸، زمانی که خودنگاره داوینچی به این زیرزمین منتقل شد، شرایط آن دیگر از چیزی که بود بدتر نشد. ساکانی تاکید می‌کند: “این موضوع موجب آرامش خاطر ما شده است چون نشان می‌دهد الان داریم کارمان را درست انجام می‌دهیم. این را باید در نظر گرفت که این اثر دست کم ۵۰۰ سال از قدمتش می‌گذرد و روی یک کاغذ معمولی خلق شده است. به همین خاطر فکر می‌کنم این خارق‌العاده است که ما هنوز می‌توانیم این شاهکار را به نمایش بگذاریم”.

داستان سر درآوردن این خودنگاره داوینچی از شهر تورین نیز به همین اندازه خارق‌العاده است. این اثر بخشی از مجموعه بزرگی بود که از سوی کارلو آلبرتو پادشاه منطقه ساووی در سال ۱۸۳۹ خریداری شد. او یک مجموعه‌دار علاقمند به آثار هنری بود که این مجموعه را از یک دلال آثار هنری به اسم جیووانی ولپاتو خرید. مشخص نیست ولپاتو چطور به این طراحی از داوینچی دست یافت. او کل مجموعه‌ای که در اختیار داشت را ۷۰ هزار لیره رایج آن زمان قیمت گذاری کرد.

ساکانی لبخند می‌زند و توضیح می‌دهد: “در آن زمان درآمد سالانه یک پزشک هزار لیره بود و قیمت پیشنهاد ولپاتو واقعا نجومی بود. پادشاه آلبرتو موفق شد قیمت مجموعه را تا ۵۰ هزار لیره پایین بیاورد اما با این حال هشت سال طول کشید تا بتواند آن وجه را در قسط‌های مختلف بپردازد”. شاید با این قیمت‌گذاری، ولپاتو یک تاجر سنگدل به نظر برسد، اما او چنین فردی نبود. ساکانی می‌گوید: “انگیزه ولپاتو فقط مالی نبود. او در ازای تخفیفی که به پادشاه داد، درخواست کرد تا بدون دریافت هیچ حقوقی مسئول نمایش‌ دادن این طراحی‌ها در کتابخانه سلطنتی بشود”. تورین از آن زمان به خانه این خودنگاره با گچ قرمز تبدیل شد.

آیا این واقعا یک خودنگاره است؟

تاریخ خلق این اثر سال ۱۵۱۵ میلادی مشخص شده است. برخی از کارشناسان عقیده دارند تکنیک این طراحی بیشتر به کارهای داوینچی در دهه ۱۴۹۰ میلادی شباهت دارد، هر چند که سوژه طراحی یک پیرمرد است. جمیز هال، نویسنده کتاب “خودنگاره: تاریخ فرهنگی” این اثر را متعلق به داوینچی نمی‌داند. او عقیده دارد: “داوینچی علاقه خاصی به کشیدن خودنگاره نداشت. او از طرفداران این عقیده نبود که اثر هنری باید نمایش دهنده هنرمند باشد. او به دنبال این بود که اثر هنری بیانگر کمال باشد”.

از نظر هال یکی از دلایل شهرت این اثر، وجود تعداد بسیار اندکی خودنگاره از داوینچی است: “به همین خاطر همه مثل اکسیر کیمیاگری به این خودنگاره چسبیده‌اند و دست از سر آن برنمی‌دارند”. البته همه کارشناسان مانند هال به این اثر به چشم تردید نگاه نمی‌کنند. لیز رایدیل، که دو کتاب درباره خودنگاره نوشته و از سخنرانان گالری ملی پرتره در لندن است، می‌گوید: “من شخصا فکر می‌کنم که این اثر یک خودنگاره است. اما به نظر من در نهایت تشخیص این امر برای هر فردی فرق می‌کند و هر فردی خودش وقتی با اصل اثر مواجه می‌شود باید در این مورد تصمیم بگیرد”.

رایدیل عقیده دارد بیشتر مردم دلشان می‌خواهد باور کنند این چهره خود داوینچی است “به خاطر جایگاه بسیار والایی که او دارد… من فکر می‌کنم ما حالتی بین خوف و تحسین برای یک نابغه قائل هستیم، بنابراین اگر این خودنگاره به یک نابغه تعلق دارد، دلمان می‌خواهد که ببینم او چه شکلی بوده است”. جیووانی ساکانی به عنوان مدیر کتباخانه سلطنتی هیچ تردیدی درباره این اثر ندارد: “این یک خودنگاره است…هر کس که مقابل این طراحی می‌ایستد زبانش بند می‌آید. اولین چیزی که مردم بعد از بیرون آمدن از آن شوک می گویند این است که “این اثر لرزه به جانم انداخت”. قدرت بیانی این چهره با توانایی و احساساتی در ارتباط است که فقط لئوناردو آنها را در اختیار داشت”.

در هفته‌های پیش ‌رو درهای کتابخانه سلطنتی برای نمایش این اثر از ساعت ۹ صبح تا شش بعدازظهر به روی بازدیدکنندگان باز می‌شود. اما در هر ساعت فقط ۵۰ نفر می‌توانند به زیرزمین به شدت محافظت شده کتابخانه وارد شوند. دمای زیرزمین در آن مدت، کمی کمتر از ۲۰ درجه خواهد بود تا با در نظر گرفتن دمای بدن بازدیدکنندگان، مجموع دمای محل نمایش اثر ضربه‌ای به وضعیت نگهداری آن وارد نکند. در این نمایشگاه ۸۰ شاهکار به نمایش گذاشته خواهد شد که آثار متاخرتر داوینچی، رافائل، رامبراند، پروجینو و فان دایک از جلمه آنها به شمار می‌روند. با این حال مرکز توجه اصلی بسیاری از بازدیدکنندگان، این خودنگاره خواهد بود تا از این بخت کمیاب استفاده کنند که چهره مغز متفکر هنر رنسانس را ببینند.

البته شاید بازدیدکنندگان انگیزه دیگری هم در سر داشته باشند. گفته می‌شود بعضی از دانشجوها قبل از رفتن سر جلسه امتحان، آخرین مرور درس‌های خود را در بخشی از کتابخانه انجام می‌دهند که بالای زیرزمین قرار دارد. افسانه‌ها از این می‌گویند که درس خواندن در کنار نبوغ لئونارد می‌تواند به شما کمک کند.

برآمد: بی بی سی

Share

گالری مجازی محرم در ایران؛ 2؛ مینیاتور

0.908226001353934721_taknaz_ir 0.904120001353934721_taknaz_ir 0.893478001353934721_taknaz_ir 0.863547001353934721_taknaz_ir 0.868256001353934721_taknaz_ir 0.859578001353934721_taknaz_ir 170358_A8hZW7Sx 1462819756 1397264434 0.829607001353934721_taknaz_ir 170358_9tASOdtk 14997219793601927529 7 503025_znWmRBUl hussain13 1381997598396486

Share

گالری مجازی محرم در ایران؛3؛ پرده خوانی

13_0.preview 23itmrm 139 800px-Margiri 7174_752 7177_253 400252_538 40500061848460914570 85880815906859362991534408932 b1465 IMAGE634898705382721450 Karbalaa8 orginal-photo_report14788 shoor5 Untitled-5_0 (1) Untitled-5_0

Share

پایتخت آلوی ایران

پایتخت آلوی ایران

خَرو، از توابع شهرستان نیشابور می باشد. در فصل تابستان همه مردم منطقه از پیر و جوان مشغول چیدن، پوست کندن و خشک کردن آلو می شوند.

این شهر با خانه های پلکانی و بافتی قدیمی به پایتخت آلوی ایران معروف است.

10710576_1562244060671369_6078863511173432186_n

10420761_1562241637338278_1973791252955104563_n

1392007_1562243624004746_852767909456678247_n

1912378_1562243834004725_1956006553163970505_n

1461401_1562243487338093_5870000461735502467_n

10733982_1562243757338066_4333737968617278290_n

عکس ها: مرتضی امین الرعایایی

Share

گالری مجازی محرم در ایران؛ 1؛ تاریخ

__20121113_2023555339

20242

ashora-roodbar-nakhlgardani

roodbar-mooring

azadari-4

 

 

IMG20012329

 

n00036897-r-b-003

 

P_moharam_6

عکس-هایی-از-عزاداری-محرم-در-دوره-قاجار-6

 

ghajar

122312_135

 

20121117110607cgb-6168

 

39705_726

 

39699_149

 

Share

ماشین نویسی محرم

0.248155001326261861_taknaz_ir 120766_446

 

123757_373 123761_166 14747457932647974142 1722081242319012714851986021793253143182224 71073937043640990698 92512564302265641326 axparsie08e693890a872c12916af2fde361af3_896021_orig Machin-Moharam moharam-90-4 thumb_HM-20134749818031409581376069671.9648

Share

جشن انار در ساوه

0,,18022983_303,00

0,,18023032_303,00

0,,18023706_303,00

0,,18023707_303,00

0,,18023009_303,00

0,,18023049_303,00

0,,18023010_303,00

برآمد: دویچه وله

Share

output_nrpmHy
Reportage
Iran
Iran
Greenmatech
Iran
notruf

     job