job job job job  job                                  jobjob

سرگذشت مهاجرین آلمانی در روسیه (قسمت دوم)

udf

مهاجرین حاشیه ی رود ولگا

(ایرانبیلد) علیرغم تمام مشکلات، مهاجرین در مناطق مجاور رود ولگا رفته رفته پیشرفت می کردند. آن ها در اواخر قرن هجدهم به یک رفاه نسبی دست پیدا کرده بودند. برداشت محصولات کشاورزی مرتبا افزایش میافت و جمعیت آن ها نیز دایما رو به افزایش بود تا جایی که تعداد المانی تبار ها در سال 1815 به 60000 نفر و در سال 1850 به رقم قابل ملاحظه ی 165.000 نفر در مناطق استعماری قدیم و جدید رسید.

در نیمه ی دوم قرن نوزدهم مشکلات اقتصادی دوباره خانواده های مهاجرین را تهدید می کرد. اساسی ترین مشکل وضعیت حقوقی املاک در روسیه بود، زیرا طبق قوانین آن زمان روسیه، زمین های کشاورزی ملک شخصی محسوب نمی شدند بلکه جهت زراعت در اختیار کشاورزان قرار میگرفتند. تقسیم اراضی بین زارعین در ابتدا توسط دربار و بعدها بوسیله ی شوراهای محلی صورت می گرفت. شوراهای تقسیم اراضی از مدت ها قبل، پس از لغو قوانین مربوط به انحصار مالکیت اراضی زراعی به وابستگان به دربار و نجیب زادگان روسی، تشکیل شده بودند. به دلیل افزایش جمعیت روسیه و سخت شدن روز افزون پیدا کردن مشاغل خارج از حوزه ی کشاورزی در اواخر قرن نوزدهم زمین های کشاورزی برای مالکین جدید بسیار کمتر از قبل شده بودند فلذا شوراهای محلی مجبور به تفکیک اراضی با تراکم بیشتری بودند که این امر یکی ازعوامل شیوع قحطی در سال های پایانی نیمه ی دوم قرن نوزدهم بود.

مهاجرین مجاور دریای سیاه

سواحل شمالی دریای سیاه در جنوب روسیه پس از مناطق حاشیه ی رود ولگا دومین منطقه ی اصلی اسکان دسته جمعی المانی تبار ها به شمار می امد. این مناطق که امروزه در اکراین قرار دارند در زمان کاترین دوم در طی دو جنگ متوالی در فواصل سال های (1774–1768) علیه امپراطوری عثمانی ، به خاک روسیه ی تزاری ضمیمه شدند. تراکم جمعیت در این مناطق مانند مناطق مجاور ولگا نبود بلکه مهاجرین جنوبی زمین های بسیار گسترده تری را از مرزهای شرقی لهستان تا قفقاز در اختیار داشتند. اولین گروه مهاجرین المانی در سال 1787 به این منطقه وارد شدند. این دسته از مهاجرین عمدتا از پروس غربی ( لهستان کنونی) می امدند.

وضعیت حقوقی در زمین های منتهی به سواحل شمالی دریای سیاه متفاوت از زمین های حاشیه ولگا بود، چون که مناطق استعماری جنوب از ابتدا به  صورت دائم به مهاجرین واگذار می شدند. در عین حال در این مناطق نیز مانند مناطق غربی مجاور ولگا مهاجرین مواجه با مشکلات اولیه ی بیشماری بودند. پیشرفت اقتصادی این مناطق من حیث المجموع به مراتب بیشتر از سایر مستعمرات بود، به گونه ی که نیاز به مهاجرین جدید الورود همواره افزایش میافت. این رشد چشمگیر بیش از هر چیز مدیون سیاست های مهاجرتی الکساندر اول بود. وی به طور کلی از سیاست های زمان کاترین کبیر پیروی می کرد، معهذا در دوره ی وی اغلب به کسانی حق مالکیت در مناطق محروسه داده می شد که جزء متمولین امپراطوری پروس به شمار می امدند. زیرا آن ها ادوات کشاورزی پیشرفته تری را در اختیار داشته و با فنون مدرن کشاورزی آشنا بودند. این دسته از فئودال های المانی اکثر مناطقی را که تحت کشت درآورده بودند، در ظرف چندین دهه به شکوفایی اقتصادی رسانیدند. به موازات پیشرفت اقتصادی اقلیت المانی تبار، تجهیزات کشاورزی آن ها دائما مجهز تر می شد و خود آن ها نیز رفته رفته تبدیل به یکی از با نفوذترین اقشار امپراطوری تزاری در حوزه های کشاورزی، اقتصادی و متعاقبا سیاسی شدند.

تبدیل امتیازات به تبعیض های قومیتی

با لغو قوانین رعیتی توسط الکساندر دوم درسال 1861  کشاورزان روس عملا هم طراز کشاورزان المانی تبار قلمداد می شدند. به علت فقدان اصلاحات ارضی لازم طبقه ی رعایای روسیه قادر به مالکیت اراضی که سال ها بر روی ان کار می کردند نبودند، بلکه اکثریت ان ها مجبور بودند به عنوان کارگر روزمزد در املاک طبقه ی مرفه شبه فئودال المانی تبار کار کنند. این نابرابری ها رفته رفته به حس حسادت و کینه ی پنهان روس ها به اربابان المانی دامن میزد.

پس از اصلاحات سال 1871 امتیازات ویژه ی فئودال ها رفته رفته کم  میشد. به تبع وضع این قوانین اصلاحی حق خود مختاری از مناطق استعماری سابق صلب شد ، زبان روسی به عنوان زبان رسمی روسیه و زبان تمامی مدارس این کشور شناخته شد و از سال 1874 به بعد خدمت سربازی اجباری گردید.

این قوانین را می توان از یک طرف به عنوان تلاشی برای ادغام اقلیت های المانی در جامعه ی روسیه و دخیل کردن ان ها در امورات سیاسی این کشور و از طرف دیگر اقداماتی در راستای مهیا کردن تدریجی زمینه های اخراج آن ها و روسی سازی مناطق تحت سیطره ی آن ها قلمداد کرد.

افزایش سیاست های روسی سازی در مناطق محروسه ی سابق در نهایت منجر به مهاجرت اجباری حدود 300.000 المانی تا سال 1912 به امریکای شمالی و جنوبی شد. با این وجود در این زمان هنوز تعداد قابل توجهی المانی تبار درحدود 2.400.000 نفر در روسیه زندگی می کردند

در پایان قرن نوزدهم حدود 270.000 المانی در روستاهای مجاور سواحل دریای سیاه و حدود 400.000 نفر در حاشیه های ولگا زندگی می کردند. علاوه بر این مناطق، که مناطق اصلی سکونت المانی ها بودند، تعداد زیادی  از ان ها نیز به سیبری و قزاقستان مهاجرت کرده بودند. جمعیت مهاجرین المانی روسیه در این زمان در اثر مهاجرت سیل گسترده ای از المانی تبارها به منطقه ی “Wolhynia” منتهی به مرزهای شرقی سابق لهستان هم چنان رو به افزایش بود. این روند المانی سازی مناطق گسترده ای از خاک روسیه منجر به افزایش حس کینه و حسادت نسبت به طبقه ی نسبتا مرفه المانی در بین روس ها می شد.

در جنگ جهانی اول علیرغم اینکه حدود 300.000 سرباز المانی تبار در صفوف سربازان روسیه می جنگیدند، از آن ها به عنوان خائنین بالقوه یاد میشد. تزار نیکلای دوم ( اخرین تزار روس) قوانین تبعیض آمیز زیادی من جمله قانون ممنوعیت استفاده از زبان المانی در اماکن عمومی را به تصویب رسانید . در سال 1915 سیاست های شدید تری علیه المانی تبار ها اتخاذ شد . در این سال کلیه مطبوعات المانی زبان ممنوع الانتشار شدند. علاوه بر ان تکثیر و چاپ هر گونه کتاب به زبان المانی نیز غدقن گردید. در راستای سیاست های ضد المانی تزار املاک حدود 200.000 نفر از المانی تبار ها در روسیه مصادره شد و خود ان ها نیز از خاک روسیه اخراج شده وعده ای نیز به سیبری تبعید شدند. این روند تا انقلاب بلشویکی در فوریه 1917 همچنان ادامه یافت

مترجم : سیامک پاداشی

برنوشت از : ویکیپدیای المانی

Share

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*









بازگشت به بالا


Reportage
output_nrpmHy
Iran
Iran
Iran
output_nrpmHy
Iran
output_nrpmHy
Iran
Greenmatech
Iran
notruf

     job