job job job  job        jobjob job  job

مرگ جهانگرد آمریکایی در جزیره ناشناخته

یک جهانگرد جوان آمریکایی که به یک جزیرۀ کاملاً منزوی در اقیانوس هند رفته بود به ضرب تیرهای بومیان این جزیره کشته شد. قبیلۀ ساکن در این جزیره با دنیای خارج تماسی ندارد و با ورود بیگانگان مقابله می‌کند.

روز ١۶ نوامبر/٢۵ آبان، جان چائو جهانگرد ٢٧ سالۀ آمریکایی بلافاصله بعد از پیاده شدن در جزیرۀ سانتینِل شمالی North_Sentinental توسط اهالی جزیره محاصره شد و هدف بارانی از تیر قرار گرفت.

ماهیگیرانی که جهانگرد را تا نزدیکی جزیره همراهی کرده بودند، گفتند که جان چائو بعد از هدف قرار گرفتن همچنان روی پا ایستاده بود اما بومیان طنابی به گردن او بستند و وی را کشان کشان بردند. ماهیگیران که از ترس می‌گریزند روز بعد به جزیره باز می‌گردند و جسد جوان را روی ساحل پیدا می‌کنند. آنان سپس از طریق کشیش‌های مسیحی مستقر در شهر پورت بلر، به خانوادۀ مقتول در آمریکا خبر می‌دهند.

پلیس هند با تشکیل پروندۀ قتل، هفت ماهیگیر را فعلاً بازداشت کرده است.

این واقعۀ حیرت‌انگیز توجه افکار عمومی و رسانه‌ها را به مردمانی جلب کرده که مطلقاً بریده از جهان خارج، در جزیره سانتینل شمالی زندگی می‌کنند. تعداد این افراد ١۵٠ نفر ارزیابی می‌شود. طی چند دهۀ اخیر همۀ تلاش‌ها برای ایجاد ارتباط با این افراد به خشونت و دشمنی انجامیده است. آنان بدون استثنا به هرکس که پا بر جزیره بگذارد حمله می‌کنند.

سانتینل شمالی یکی از جزایر آندامان است که در دریایی به همین نام در نزدیکی خلیج بنگال (اقیانوس هند) قرار گرفته است. دانسته‌ها در بارۀ ساکنان این جزیره بسیار اندک و ناقص است. گفته می‌شود که قبیلۀ معروف به “سانتینل” (نگهبان) از پنجاه هزار سال قبل در همین محل ساکن بوده است. دولت هند قبلاً گفته است که در نظر ندارد مداخله‌ای در زندگی این افراد بکند. تنها در سال ١٩٩١ یک مردمشناس هندی به نام تریلوکنات پاندیت موفق شد با چند تن از اهالی جزیره تماسی دوستانه برقرار کند. اما در سال ٢٠٠۶ دو ماهیگیر که پنهانی به ساحل جزیره رفته بودند کشته شدند. در سال ١٩٧۴ نیز یک مستندساز که به جزیره رفته بود هدف حمله قرار گرفت و با تیری در ران، از محل گریخت.

مقامات هندی به هیچکس اجازه نمی‌دهند که از فاصلۀ پنج کیلومتری جزیره فراتر برود. جان چائو که قبلاً چند بار به جزایر آندامان سفر کرده بود، آخرین بار به ماهیگیران پول داده بود تا او را به جزیرۀ سانتینل شمالی ببرند. به گفتۀ پلیس هند او در روز ١۴ نوامبر تلاش می‌کند که به جزیره برسد اما موفق نمی‌شود. دو روز بعد، جهانگرد جوان به کمک ماهیگیران دوباره به جزیره نزدیک می‌شود و این بار بقیۀ راه را با قایق کوچک و به تنهایی طی می‌کند.

جزیره سنتینل شمالی یکی از جزایر آندامان در خلیج بنگال می‌باشد. این جزیره در قسمت غربی بخش جنوبی جزیره آندامان جنوبی واقع شده است. این جزیره کوچک که از بخش اصلی آندامان کبیر جدا افتاده با آب‌سنگ‌های مرجانی احاطه شده و فاقد بندر می‌باشد.

گروهی از مردمان بومی، معروف به سنتینلی‌ها در این جزیره زندگی می‌کنند. جمعیت آن‌ها بین ۵۰ تا ۴۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. سنتینلی‌ها از هر گونه ارتباط با مردمان دیگر دوری نموده و جزء آخرین مردمانی هستند که با دنیای مدرن ارتباطی نداشته‌اند. دانشمندان تخمین می زنند که سنتینلی ها به دلیل دوری از تمدن حدود 60000 سال از تمدن عقب هستند. سکنه این جزیره با تهدید بالقوه بیماری‌های عفونی که در مقابل آن‌ها ایمن نیستند و نیز خشونت مزاحمان روبرو هستند بنابراین دولت هندوستان کل جزیره را که تقریباً به اندازه جزیره لاوان می‌باشد و آب‌های اطراف آن تا سه مایل از جزیره را منطقه ممنوعه اعلام کرده است.

اُنگ‌ها از وجود جزیره سنتینل شمالی آگاه بوده‌اند و نام سنتی آن‌ها برای این جزیره چیاداک ووکویه می‌باشد. اُنگ‌ها همچنین شباهت فرهنگی بسیاری به سنتینلی‌های مشاهده شده از راه دور دارند. با اینحال اُنگ‌هایی که توسط بریتانیایی‌ها در قرن نوزدهم به آنجا آورده شده بودند زبان آن‌ها را متوجه نمی‌شدند بنابراین مدت زمان جدایی آنها قابل توجه به نظر می‌رسد.

 
اولین مشاهده ثبت شده از جزیره سنتینل شمالی توسط نقشه‌بردار بریتانیایی جان ریچی در سال ۱۷۷۱ صورت گرفته است. وی «نورهای بسیاری» را از داخل یک کشتی نقشه‌برداری متعلق به کمپانی هند شرقی به نام دیلیجنت به هنگام عبور از کنار جزیره مشاهده نمود. هامفرای نیز در مارس ۱۸۶۷ به این جزیره سفر کرد. در همان سال یک کشتی تجاری هندی به نام نینوا بر روی یک تپه مرجانی نزدیک جزیره غرق شد. ۱۰۶ مسافر و خدمه نجات یافته توسط قایق در ساحل پیاده شده و با حمله سنتینلی‌ها مواجه شدند. آن‌ها سرانجام توسط بخش نجات نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا پیدا شدند.

سفری به رهبری موریس ویدال پورتمن یک مدیر دولتی که امیدوار بود مطالعاتی در مورد بومی‌ها و سنت‌های آن‌ها داشته باشد، در ژانویه ۱۸۸۰ با ورود موفق به خشکی به انجام رسید. این گروه یک مسیر شبکه‌ای و چند روستای متروکه را پیدا کردند. بعد از چندین روز شش سنتینلی (یک زوج سالخورده و چهار کودک) ربوده شده و به پورت بلر انتقال یافتند. افسر حکومتی مسئول آدم ربایی نوشته است که کل این گروه «به سرعت بیمار شدند و پیرمرد و همسرش جان باختند؛ بنابراین چهار کودک به خانه خود بازگردانده شدند.»

دومین ورود پورتمن به این جزیره در ۲۷ آگوست ۱۸۸۳ بعد از فوران کراکاتوآ انجام شد. این فوران با شلیک اشتباه گرفته شد و به عنوان سیگنال خطر از یک کشتی تفسیر شد. از این رو یک گروه جستجو در جزیره وارد خشکی شدند. پورتمن چندین بار دیگر جزیره را بین ژانویه ۱۸۸۵ و ژانویه ۱۸۸۷ مورد بازدید قرار داد.

گروه‌های اکتشافی هندی با دستور برقراری روابط دوستانه با سنتینلی‌ها از سال ۱۹۶۷ هر چند سال یک بار ورودهای کوتاه مدتی را به جزیره داشته‌اند. در سال ۱۹۷۵ لئوپولد سوم پادشاه بلژیک در یک تور در آندامان توسط بزرگان محلی به صورت شبانه به آب‌های جزیره سنتینل شمالی وارد شد. کشتی‌های ترابری ام وی روزلی و ام وی پریموس به ترتیب در اواسط ۱۹۷۷ و اوت ۱۹۸۱ در تپه‌های دریایی جزره به گل نشستند. سنتینلی‌ها لاشه این کشتی‌ها را برای جمع‌آوری آهن جستجو می‌کردند. مهاجرانی از پورت بلر نیز این مکان‌ها را برای بازیابی کشتی‌های ترابری بازدید نمودند.

در آگوست ۱۹۸۱، کشتی پریموس در تپه‌های دریایی جزیره به گل نشست. بعد از چند روز خدمه کشتی متوقف شده مردان کوچک سیاه‌چرده‌ای را دیدند که با خود نیزه و پیکان حمل کرده و مشغول ساختن قایق در ساحل هستند. کاپیتان پریموس به صورت رادیویی درخواست اضطراری برای رساندن سلاح گرم نمود تا خدمه بتوانند از خود دفاع کنند ولی سلاحی به آن‌ها نرسید. دریای طوفانی جزیره نشینان را از کشتی دور نگه داشت. بعد از یک هفته خدمه کشتی توسط بالگردی متعلق به کمسیون نفت و گاز طبیعی هند (ONGC) نجات یافتند.

در سال ۱۹۸۶ یک زندانی فراری بریتانیایی از جزایر آندامان به طور تصادفی سر از سواحل جزیره سنتینل شمالی در آورد. چند روز بعد یک گروه تجسس جسد آن را در ساحل پیدا کردند که با خنجرهایی در گلویش کشته شده بود.

اولین ارتباط صلح‌آمیز با سنتینلی‌ها توسط تریلوکیناث پاندیت یکی از مدیران مرکز مطالعات انسانشناسی هندوستان و همکاران وی در ژانویه ۱۹۹۱ صورت گرفت. بازدید هندی‌ها از جزیره در سال ۱۹۹۷ متوقف شد.

سنتینلی‌ها از زمین‌لرزه سال ۲۰۰۴ اقیانوس هند و اثرات جانبی آن از جمله سونامی جان سالم به در بردند. سه روز بعد از حادثه، یک هلیکوپتر دولتی هندوستان چند نفر از آنان را مشاهده نمود که پیکان و سنگ به سمت هلیکوپتر پرتاب می‌کردند. همچنین سونامی محل‌های ماهیگیری سنتینلی‌ها را نابود کرد که ظاهراً آن‌ها با این موضوع کنار آمده بودند.

در ژانویه ۲۰۰۶ دو ماهیگیر که قایق آن‌ها به جزیره نزدیک شده بود توسط سنتینلی‌ها کشته شدند.

قبل از زمین‌لرزه ۲۰۰۴، جزیره سنتینل شمالی مساحتی حدود ۷۲ کیلومتر مربع و محیطی تقریباً مربع شکل داشت. همچنین یک جزیره کوچک پوشیده از جنگل به نام جزیره کونستانس در حدود ۶۰۰ متری جنوب شرق این جزیره واقع شده بود.

زمین‌لرزه سال ۲۰۰۴ صفحه زمین‌ساختی زیر جزیره را کج نموده و باعث بالا آمده یک تا دومتری جزیره شد. وسعت زیادی از تپه‌های مرجانی اطراف جزیره بیرون آمده و کاملاً به زمین خشک یا تالاب‌های کم‌عمق تبدیل شده‌اند که باعث گسترش مرزهای قسمت‌های شرقی و جنوبی تا یک کیلومتر شده و همچنین موجب یکی شدن جزیره کنستانس و جزیره اصلی شده است.

به غیر از ساحل باریک اصلی و تپه‌های دریایی بیرون آمده از آب سایر مناطق جزیره به طور کامل پوشیده از جنگل می‌باشد.

از سال ۱۹۴۷ هندوستان این جزیره را به عنوان بخشی از قلمرو واحد جزایر آندامان و نیکوبار اداره می‌کند؛ ولی از آنجایی که هیچ قراردادی با مردم این جزیره بسته نشده و هیچ تصرفی که به موجب آن مردم این جزیره تحت حاکمیت قرار گیرند وجود نداشته این جزیره می‌تواند به عنوان یک نهاد مستقل تحت حفاظت هندوستان در نظر گرفته شود؛ بنابراین در عمل این جزیره منطقه‌ای خود مختار متعلق به هندوستان است.

دولت آندامان و نیکوبار در سال ۲۰۰۵ اعلام داشت که به هیچ وجه قصد مداخله در نحوه زندگی و محل سکونت سنتینلی‌ها ندارد و علاقه‌مند به پی‌گیری برقراری ارتباط بیشتر با آن‌ها نیست.

  

Share

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*









بازگشت به بالا


Reportage
Iran
Iran
notruf

     job