job job job job job  job           jobjob    

آخن Aachen

شهرداری آخن قات هاوس (رات هاوس) Aachen_rathaus_entzerrt

آخن در ایالت نوردراین-وستفالن و در مرز هلند قرار گرفته است. آخن شهری است که در غربی‌ترین نقطه آلمان واقع شده است، در نزدیکی آن نقطه‌ای قرار دارد که بر روی نقشه مرز سه کشور آلمان، هلند و بلژیک با هم تلاقی می‌کنند. آخن شهری است نه چندان بزرگ و نه چندان پر جمعیت، اما اهمیت تاریخی و علمی آن در نوع خود بی‌نظیر است. این شهر هرچند از همه ابزار تبدیل شدن به یک کلان شهر همچون برلین و یا مونیخ برخوردار است، اما شهر آخن در سطحی متوسط باقی مانده است.

لغت امروزین آخن بر گرفته از لغت Ahha است که در گویش باستانی جرمن‌ها به معنی آب بوده است. به گزارش برترین ها به نقل از دویچه وله قدیمی‌ترین بقایای یافته شده مربوط به ۳ هزار تا ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح است. در عصر برنز و آهن اقوام کلتن در منطقه آخن زندگی می‌کردند. سپس رومی‌ها بخاطر چشمه‌های آب گرم و معدنی آخن به این منطقه علاقمند شدند. قدیمی‌ترین حمام باقی مانده از آن دوران، حمام سربازان رومی است که در قرن اول میلادی ساخته شده است.

این شهر بخاطر مرزی بودن و نزدیکی به حوزه‌های زبانی گوناگون، در هر یک از زبان‌های منطقه نامی دیگر یا تلفظی دیگر پیدا کرده است. جدول زیر شامل نام‌ها و تلفظ‌های مختلف آخن است.

زبان نام تلفظ در سامانه IPA
آلمانی Aachen [ˈaːxən]
فرانسوی Aix-la-Chapelle [ˌɛkslaʃaˈpɛl]
لاتین Aquae Granni, Aquisgranum[۱]
اسپانیایی Aquisgrán [akisˈɣran]
لوکزامبورگی Oochen [ˈɔːxən]
هلندی Aken [ˈaːkən]
چکی Cáchy [t͡saxɪ]
لهستانی Akwizgran
ایتالیایی Aquisgrana
روسی Ахен

گویش

لهجه محلی آخن که با نام Aachener Platt – Öcher ([ˈœʃʌ]) شناخته می‌شود، جزء زبان ریپواری است.

سرزمین‌ها و شهرهای همسایه

شهرهای هرزوگنراس، وورسلن، اشوایلر، اشتولبرگ و روتگن در ناحیه آخن، رئران، کلمی و پلومبیر در استان لیژ بلژیک، و شهرهای والس، گولپن-ویتم، سیمپلولد و هیرلن در استان لیمبورخ در هلند از منطقه‌های هم‌مرز آخن هستند.

شهرهای خواهر

آخن با شهرهای زیر خواهر است:

شهر اشراف، نویسندگان و هنرمندان

اما در دست نوشته‌ها از شهر آخن برای نخستین بار در قرن هفتم میلادی است که نامی برده شده است. به فرمان پیپین جوان که پادشاه فرانک‌ها بود در این منطقه ویلائی ساخته می‌شود که در دست نوشته‌های باقی مانده از سال ۷۶۵ میلادی بنام آکویس ویلا نام برده شده است. پسر پیپین، کارل نام داشت که بعدها جانشین وی شد. کارل رایش فرانک‌ها را به ارث برد و مقر خود را به منطقه آخن منتقل کرد. کارل در تاریخ به کارل یا شارل کبیر معروف است و بینانگذار خاندان شارلمانی است. کارل کبیر در شهر آخن کاخی ساخت که امروز تبدیل به شهرداری شهر آخن شده است. به دستور کارل در جوار این کاخ کلیسای جامعی نیز ساخته شد که با یک پل هوائی مستقیما با قصر او مرتبط بود. تا سال ۱۵۳۱ میلادی ۳۱ پادشاه آلمان در این شهر تاج گذاری کردند.

در نخستین سرشماری رسمی که در سال ۱۶۰۱ میلادی در شهر آخن صورت گرفت جمعیت آن ۱۴۱۷۱ نفر ثبت شد که البته تنها ۲۸۲۹ نفر از آنها شهروند محسوب می‌شدند و بقیه رعیت بودند. در روز دوم ماه مه سال ۱۶۵۶ در نانوائی پتر ماو در نزدیکی کلیسای یاکوب آتش سوزی رخ می‌دهد که دامنه آن به تمام شهر کشیده شده و نزدیک به ۴ هزار و هفتصد منزل مسکونی در شعله‌های آتش نابود می‌شوند. با این آتش سوزی شهر آخن با معماری گوتیک و قرون وسطائی آن نابود شد. پس از آن فرانسیس بلوندل از شهر لوتیش که در بلژیک واقع شده آخن را بازسازی و با دادن چهره‌ای مدرن آن را به مرکز آب معدنی اروپا تبدیل کرد که اشراف، نویسندگان و هنرمندان بسیاری را برای گذراندن دوران استراخت به خود جلب کرد که در میان آنان تزار روسیه، فدریش کبیر پادشاه پروس و یا گئورگ فدریش هندل آهنگ ساز شهیر آلمانی نیز دیده می‌شدند.

آخن و دو جنگ جهانی

اما در سال ۱۶۶۸ در شهر آخن بود که کشورهای فرانسه و اسپانیا به جنگ خود خاتمه دادند و قرارداد صلح امضا کردند. در این شهر هم بود که در سال ۱۷۴۸ در کنفرانس صلحی به جنگ‌های موروثی اتریش خاتمه داده شد. آخن در سال ۱۷۹۴ به تصرف ارتش فرانسه درآمد و جزئی از این کشور شد. ناپلئون زمانی با عصبانیت از وضع هوای این شهر که همواره بارانی است، بر آخن نام آبریزگاه و یا پیسوری نهاد. شهر آخن در جنگ جهانی اول به مدت یازده سال به تصرف نیروهای بلژیکی درآمد و در جنگ دوم جهانی ۶۵ درصد آن در اولین دور بمباران نیروهای متفقین نابود شد. شهر آخن پس از شش هفته نبرد در روز بیست و یکم اکتبر سال ۱۹۴۴ اولین شهر آلمانی بود که از چنگال دولت هیتلر آزاد شد. نیروهای متفقین پس از آزاد سازی شهر آخن، فرانس اوپن هوف را بعنوان شهردار این شهر به کار گماردند که پنج ماه بعد توسط گروه گرگها که وابسته به رژیم نازی بودند به قتل رسید. پس از خروج نیروهای آمریکائی، شهر به نیروهای بریتانیائی و بالاخره به نیروهای بلژیکی سپرده شد. جالب اینکه اولین روزنامه آلمان پس از جنگ دوم جهانی روزنامه آخنر ناخریشتن بود که اجازه انتشار یافت.

آخن امروز

امروز آخن ۲۵۸ هزار نفر جمعیت دارد، که چهره اصلی این شهر را دانشجویان تشکیل می‌دهند. دانشگاه تکنیک آخن در روز دهم اکتبر سال ۱۸۷۰ میلادی با ۳۲ معلم و ۲۲۳ دانشجو بنیانگذاری شد که امروز به یکی از بزرگترین و مهمترین دانشگاههای اروپا و جهان تبدیل شده است. بیش از ۳۰ هزار دانشجو در رشته‌هائی چون ماشین سازی، علوم طبیعی، پزشکی، زبان شناسی، مهندسی ساختمان و حتی علوم اجتماعی نیز تحصیل می‌کنند. در نزدیکی آخن شهرک تحقیقاتی یولیش قرار دارد که محققان و دانشمندان در همه عرصه‌های علمی در آن منطقه مشغول به تحقیق هستند. هر ساله این دانشمندان به خاطر تحقیقاتشان به جوائز علمی دست می‌یابند که آخرین آن جایزه نوبل در فیزیک بود. در کنار دانشگاه آخن انستیتوهای تحقیقاتی دیگری نیز چون انستیتوی «فراوون هوف» وجود دانرد که در عرصه تکنیک لیزر، تکنیک تولید و ملکولار بیولوژیک به تحقیق مشغول هستند.

در دست نوشته‌های باقی مانده در مورد شهر آخن برای نخستین بار در سال ۱۲۵۸ میلادی است که سخن از تولید روسری می‌شود. مانوفاکتورهای تولید روسری در آخن قرن‌ها از مهمترین رشته‌های اقتصادی این منطقه بوده است. با ورود ماشین‌های بخار تعداد زیادی از مردم، بخصوص زنان و کودکان که در این مانوفاکتورها کار می‌کردند، بیکار شدند. ناآرامی‌های ناشی از این امر در سال ۱۸۳۰ توسط واحد‌های مسلح ارتش سرکوب شد. اما شهرت جهانی آخن در صنایع سوزن سازی آن بود که با ورود چین به این بازار، آخرین کارخانه سوزن سازی در شهر آخن در سال ۲۰۰۴ تعطیل شد. در کنار کارخانه واگن سازی تالبوت، کارخانه لاستیک سازی کونتینتال، کارخانه فیلیپس نیز از سال ۱۹۳۴ درهای خود را گشود و به تولید لامپ نئون، شیشه و لامپ تلویزیون پرداخت. صنایع مربا سازی زنتیس و شکلات سازی از دیگر عرصه‌هائی هستند که نام آخن را جهانی ساخته‌اند.

در ادامه 10 جاذبه گردشگری این شهر را معرفی کرده ایم.

1. کلیسای مرکزی (دُم) آخن

کلیسای شهر آخن معتبرترین کلیسای دوران رنسانس کارولینگر در سراسر جهان به حساب می‌آید. این کلیسا که مدفن کارل کبیر است، نخستین میراث فرهنگ جهانی آلمان است که در سال ۱۹۷۸ به ثبت رسید. این کلیسا ۶۰۰ سال محل تاج‌گذاری سلاطین آلمان بوده است. کلیسای شهر آخن هنوز مکان بازدید هزاران گردشگر از سراسر جهان است.

آخن در ایالت نوردراین-وستفالن و در مرز هلند قرار گرفته است. آخن شهری است که در غربی‌ترین نقطه آلمان واقع شده است، در نزدیکی آن نقطه‌ای قرار دارد که بر روی نقشه مرز سه کشور آلمان، هلند و بلژیک با هم تلاقی می‌کنند. آخن شهری است نه چندان بزرگ و نه چندان پر جمعیت، اما اهمیت تاریخی و علمی آن در نوع خود بی‌نظیر است. این شهر هرچند از همه ابزار تبدیل شدن به یک کلان شهر همچون برلین و یا مونیخ برخوردار است، اما شهر آخن در سطحی متوسط باقی مانده است.

لغت امروزین آخن بر گرفته از لغت Ahha است که در گویش باستانی جرمن‌ها به معنی آب بوده است. به گزارش برترین ها به نقل از دویچه وله قدیمی‌ترین بقایای یافته شده مربوط به ۳ هزار تا ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح است. در عصر برنز و آهن اقوام کلتن در منطقه آخن زندگی می‌کردند. سپس رومی‌ها بخاطر چشمه‌های آب گرم و معدنی آخن به این منطقه علاقمند شدند. قدیمی‌ترین حمام باقی مانده از آن دوران، حمام سربازان رومی است که در قرن اول میلادی ساخته شده است.

شهر اشراف، نویسندگان و هنرمندان

اما در دست نوشته‌ها از شهر آخن برای نخستین بار در قرن هفتم میلادی است که نامی برده شده است. به فرمان پیپین جوان که پادشاه فرانک‌ها بود در این منطقه ویلائی ساخته می‌شود که در دست نوشته‌های باقی مانده از سال ۷۶۵ میلادی بنام آکویس ویلا نام برده شده است. پسر پیپین، کارل نام داشت که بعدها جانشین وی شد. کارل رایش فرانک‌ها را به ارث برد و مقر خود را به منطقه آخن منتقل کرد. کارل در تاریخ به کارل یا شارل کبیر معروف است و بینانگذار خاندان شارلمانی است. کارل کبیر در شهر آخن کاخی ساخت که امروز تبدیل به شهرداری شهر آخن شده است. به دستور کارل در جوار این کاخ کلیسای جامعی نیز ساخته شد که با یک پل هوائی مستقیما با قصر او مرتبط بود. تا سال ۱۵۳۱ میلادی ۳۱ پادشاه آلمان در این شهر تاج گذاری کردند.

در نخستین سرشماری رسمی که در سال ۱۶۰۱ میلادی در شهر آخن صورت گرفت جمعیت آن ۱۴۱۷۱ نفر ثبت شد که البته تنها ۲۸۲۹ نفر از آنها شهروند محسوب می‌شدند و بقیه رعیت بودند. در روز دوم ماه مه سال ۱۶۵۶ در نانوائی پتر ماو در نزدیکی کلیسای یاکوب آتش سوزی رخ می‌دهد که دامنه آن به تمام شهر کشیده شده و نزدیک به ۴ هزار و هفتصد منزل مسکونی در شعله‌های آتش نابود می‌شوند. با این آتش سوزی شهر آخن با معماری گوتیک و قرون وسطائی آن نابود شد. پس از آن فرانسیس بلوندل از شهر لوتیش که در بلژیک واقع شده آخن را بازسازی و با دادن چهره‌ای مدرن آن را به مرکز آب معدنی اروپا تبدیل کرد که اشراف، نویسندگان و هنرمندان بسیاری را برای گذراندن دوران استراخت به خود جلب کرد که در میان آنان تزار روسیه، فدریش کبیر پادشاه پروس و یا گئورگ فدریش هندل آهنگ ساز شهیر آلمانی نیز دیده می‌شدند.

آخن و دو جنگ جهانی

اما در سال ۱۶۶۸ در شهر آخن بود که کشورهای فرانسه و اسپانیا به جنگ خود خاتمه دادند و قرارداد صلح امضا کردند. در این شهر هم بود که در سال ۱۷۴۸ در کنفرانس صلحی به جنگ‌های موروثی اتریش خاتمه داده شد. آخن در سال ۱۷۹۴ به تصرف ارتش فرانسه درآمد و جزئی از این کشور شد. ناپلئون زمانی با عصبانیت از وضع هوای این شهر که همواره بارانی است، بر آخن نام آبریزگاه و یا پیسوری نهاد. شهر آخن در جنگ جهانی اول به مدت یازده سال به تصرف نیروهای بلژیکی درآمد و در جنگ دوم جهانی ۶۵ درصد آن در اولین دور بمباران نیروهای متفقین نابود شد. شهر آخن پس از شش هفته نبرد در روز بیست و یکم اکتبر سال ۱۹۴۴ اولین شهر آلمانی بود که از چنگال دولت هیتلر آزاد شد. نیروهای متفقین پس از آزاد سازی شهر آخن، فرانس اوپن هوف را بعنوان شهردار این شهر به کار گماردند که پنج ماه بعد توسط گروه گرگها که وابسته به رژیم نازی بودند به قتل رسید. پس از خروج نیروهای آمریکائی، شهر به نیروهای بریتانیائی و بالاخره به نیروهای بلژیکی سپرده شد. جالب اینکه اولین روزنامه آلمان پس از جنگ دوم جهانی روزنامه آخنر ناخریشتن بود که اجازه انتشار یافت.

آخن امروز

امروز آخن ۲۵۸ هزار نفر جمعیت دارد، که چهره اصلی این شهر را دانشجویان تشکیل می‌دهند. دانشگاه تکنیک آخن در روز دهم اکتبر سال ۱۸۷۰ میلادی با ۳۲ معلم و ۲۲۳ دانشجو بنیانگذاری شد که امروز به یکی از بزرگترین و مهمترین دانشگاههای اروپا و جهان تبدیل شده است. بیش از ۳۰ هزار دانشجو در رشته‌هائی چون ماشین سازی، علوم طبیعی، پزشکی، زبان شناسی، مهندسی ساختمان و حتی علوم اجتماعی نیز تحصیل می‌کنند. در نزدیکی آخن شهرک تحقیقاتی یولیش قرار دارد که محققان و دانشمندان در همه عرصه‌های علمی در آن منطقه مشغول به تحقیق هستند. هر ساله این دانشمندان به خاطر تحقیقاتشان به جوائز علمی دست می‌یابند که آخرین آن جایزه نوبل در فیزیک بود. در کنار دانشگاه آخن انستیتوهای تحقیقاتی دیگری نیز چون انستیتوی «فراوون هوف» وجود دانرد که در عرصه تکنیک لیزر، تکنیک تولید و ملکولار بیولوژیک به تحقیق مشغول هستند.

در دست نوشته‌های باقی مانده در مورد شهر آخن برای نخستین بار در سال ۱۲۵۸ میلادی است که سخن از تولید روسری می‌شود. مانوفاکتورهای تولید روسری در آخن قرن‌ها از مهمترین رشته‌های اقتصادی این منطقه بوده است. با ورود ماشین‌های بخار تعداد زیادی از مردم، بخصوص زنان و کودکان که در این مانوفاکتورها کار می‌کردند، بیکار شدند. ناآرامی‌های ناشی از این امر در سال ۱۸۳۰ توسط واحد‌های مسلح ارتش سرکوب شد. اما شهرت جهانی آخن در صنایع سوزن سازی آن بود که با ورود چین به این بازار، آخرین کارخانه سوزن سازی در شهر آخن در سال ۲۰۰۴ تعطیل شد. در کنار کارخانه واگن سازی تالبوت، کارخانه لاستیک سازی کونتینتال، کارخانه فیلیپس نیز از سال ۱۹۳۴ درهای خود را گشود و به تولید لامپ نئون، شیشه و لامپ تلویزیون پرداخت. صنایع مربا سازی زنتیس و شکلات سازی از دیگر عرصه‌هائی هستند که نام آخن را جهانی ساخته‌اند.

در ادامه 10 جاذبه گردشگری این شهر را معرفی کرده ایم.

1. کلیسای مرکزی (دُم) آخن

کلیسای شهر آخن معتبرترین کلیسای دوران رنسانس کارولینگر در سراسر جهان به حساب می‌آید. این کلیسا که مدفن کارل کبیر است، نخستین میراث فرهنگ جهانی آلمان است که در سال ۱۹۷۸ به ثبت رسید. این کلیسا ۶۰۰ سال محل تاج‌گذاری سلاطین آلمان بوده است. کلیسای شهر آخن هنوز مکان بازدید هزاران گردشگر از سراسر جهان است.
3. ساختمان شهرداری آخن

شهرداری آخن در کنار کلیسای این شهر قدیمی‌ترین ساختمان‌های آخن به حساب می‌آیند. این ساختمان در قرن ۱۴ میلادی به سبک گوتیک ساخته شده است. در همین ساختمان است که همه‌ساله جایزه کارل برای تفاهم و اتحاد میان گروه‌های قومی در اروپا اهدا می‌شود.
4. دانشگاه آخن

کارل کبیر نه تنها به اتحاد اروپا می‌اندیشید، بلکه خواستار پیشرفت‌های جدی علم بود. امروز دانشگاه تکنیک آخن با ۴۰ هزار دانشجو، بزرگ‌ترین دانشگاه صنعتی در سراسر آلمان به حساب می‌آید.
5. پونت اشتراسه

در شهر بزرگ دانشگاهی آخن مناطق دانشجویی نیز فراوانند. در خیابان پونت یا “پونت اشتراسه” بار، کافه، رستوران و دیسکوتک‌های بسیاری در کنار هم قرار دارند. پونت اشتراسه صبح، ظهر یا شب ندارد. این خیابان همیشه شلوغ است.
6. چشمه معدنی الیزن

شهر آخن دارای آب‌های معدنی است. آب های زیرزمینی “الیزن” دو منبع زیرزمینی این شهر را در خود جای داده است. ساختمان این مرکز در سال ۱۸۲۷ ساخته شده است. گرمای آب یکی از منابع حدود ۵۲ درجه سانتیگراد است و گوگرد فراوانی در خود دارد.
7. چشمه عروسکی

وجود آب‌های معدنی گوناگون در آخن نشان‌دهنده رابطه عمیق این شهر با آب است. مجسمه‌ساز برجسته آخنی بونی‌فاتیوس اشتیرن‌برگ در سال ۱۹۷۵ مجسمه‌هایی را بر روی چشمه‌ای ساخت که مدت‌هاست یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های شهر آخن شده است. این مجسمه‌ها که متحرک‌اند نمادهای سوارکاری، کارنوال، نساجی و علم در این شهر هستند.

8. کافه قدیمی شهر

آخنی‌ها فقط به آب معدنی یا سوارکاران‌شان افتخار نمی‌کنند، آن‌ها شیرینی‌پزهای زبده‌ای نیز هستند. در کافه قدیمی آخن با نام “فان دِن داله” انواع شیرینی‌های بسیار نایاب و خوشمزه چون نان‌برنجی یافت می‌شود. کافه قدیمی آخن در قرن هفدهم میلادی ساخته شده. چهار ساختمان این کافه در طول زمان به یک مرکز تبدیل شده است.
9. برج لوس‌برگ

هر کس که علاقمند باشد شهر آخن را در زیر پای خود داشته باشد و با یک نگاه همه شهر را ببیند، باید به بالای این تپه ۲۶۴ متری شهر برود. برج متحرک “لوس‌برگ” امکان دید را به همه گردشگران و علاقمندان شهر آخن می‌دهد.

10. آخن در مرز میان سه کشور

در نزدیکی شهر آخن مرز میان آلمان، بلژیک و هلند قرار دارد. این مرز آن قدر مورد توجه علاقمندان است که در آن گردشگاه‌هایی با رستوران و تفریح‌گاه‌های مختلف و جذاب ساخته‌اند.

Drilandenpunt

Dreiländerpunkt – die Grenze zwischen den Niederlanden, Belgien und Deutschland bei Vaals

دانشگاه فنی آخن

دانشجویان ایرانی زیادی در آخن زندگی می کنند. مدتی این دانشگاه با دانشگاه شریف قرار داد داشت و سالی دویست دانشجو از ایران به آنجا فرستاده می شد.

دانشگاه فنی راینیش-وستفلیشه آخن (Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule Aachen) یا ار. و. ت. ها آخن (RWTH Aachen) دانشگاهی پژوهشی در زمینه فناوری واقع در آخن، نوردراین-وستفالن، آلمان است که با بیش از ۴۰٬۰۰۰ دانشجو در ۱۱۵ رشته‌، بزرگترین دانشگاه آلمان در رشته‌های فنی و مهندسی به شمار می‌رود.

در ۲۵ ژانویه ۱۸۵۸ فردریش ویلهلم که یک شاهزاده پروس بود، به هنگام بازگشت از سفر لندن در مکانی در نزدیکی آخن اتراق کرد. رئیس دولت محلی فردریش کوهلوتر از وی یک پذیرایی رسمی کرد و ۵٬۰۰۰ سکه تالر را که از کمک‌های مالی مردم به منظور کارهای خیریه جمع‌آوری شده بود، به وی تحویل داد. شاهزاده ویلهم دستور داد تا این پول برای ساخت یک مدرسه پلی تکنیک در ایالت راین (Rheinprovinz) که یکی از ایالت‌های امپراطوری پروس در آن زمان بود، به کار برده شود. مکان دقیق ساخت این مدرسه در ابتدا نا مشخص بود. اما از آن جایی که آخن یکی از شهرهای صنعتی آلمان بود و کارخانجات زیادی در آن قرار داشت، تصمیم بر آن شد که این مدرسه عالی در آن جا ساخته شود. ساخت دانشگاه آخن امروزی از سال ۱۸۶۵ آغاز شد و پنج سال به طول انجامید و در روز دهم اکتبر سال ۱۸۷۰ با نام مدرسه پلی تکنیک راینیش-وستفلیشه پادشاهی آخن (Königliche Rheinisch-Westphälische Polytechnische Schule) رسما تاسیس شد و با وجود درگیری نظامی میان آلمان و فرانسه، با ۲۲۳ دانشجو و ۲۳ استاد، فعالیت خود را آغاز کرد.

در سال ۱۸۸۰، مدرسه پلی تکنیک پادشاهی آخن به یک دانشگاه فنی (به آلمانی: Technische Hochschule) تبدیل شد و حق اعطای مدرک دکترا را پیدا کرد.

جنگ جهانی اول اثرات زیادی بر روند فعالیت دانشگاه گذاشت. تا آن‌جا که بسیاری از ساختمان‌های دانشگاه در خلال جنگ تخریب شدند و بسیاری از دانشجویانی که به طور داوطلبانه برای شرکت در جنگ دانشگاه را ترک کرده بودند، کشته شدند.

با قدرت گرفتن حزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان به رهبری آدولف هیتلر، دانشگاه آخن نیز به مانند سایر دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی دستخوش تغییر و تحولات سیاسی قرار گرفت. به گونه‌ای که حق تحصیل و تحقیق در دانشگاه با محدودیت‌های سیاسی رو‌به‌رو شد، حق تدریس از بسیاری از اساتید قدیمی دانشگاه سلب شد و تعداد زیادی از دانشجویان مجبور به ترک دانشگاه شدند. با شروع جنگ جهانی دوم، دانشگاه به علت هم‌جواری شهر آخن با کشور‌های هلند و بلژیک به مدت یک سال تعطیل شد.

پس از پایان جنگ دانشگاه بلافاصله فعالیت خود را از سر گرفت.

بیست سال بعد، یعنی در سال ۱۹۶۵، دانشکده فلسفه که اولین دانشکده غیر فنی دانشگاه بود و یک سال پس از آن نیز دانشکده پزشکی تاسیس شدند که دانشگاه آخن را که تا آن زمان تنها رشته‌های فنی در آن ارائه می‌شد، به یک مرکز آموزش عالی جامع مبدل ساختند.

در حالی که دانشگاه‌های فنی آلمان به تدریج نام و نوع سیستم آموزشی خود را رسما از TH (مخفف Technische Hochschule به معنای مدرسه عالی فنی) به TU (مخفف Technische Universität به معنای دانشگاه فنی) تغییر می‌دادند، دانشگاه آخن برای حفظ ریشه و نامی که تا آن زمان با آن شناخته شده بود، نام خود را حفظ کرد که این روند تا به امروز ادامه داشته است.

دانشگاه آخن در زمینه‌های متعددی در مهندسی و فناوری خصوصاً مهندسی مکانیک، برق، صنایع، علوم کامپیوتر، فیزیک و شیمی شهرت جهانی دارد. این دانشگاه دارای بیشترین بودجه تحقیقاتی و بالاترین درآمد سرانه هیات علمی مرتبط با صنعت در میان تمام دانشگاه‌های آلمان است. بر اساس یک نظرسنجی که توسط مجله ویرتشافتسووخه (Wirtschaftswoche) که در سال ۲۰۱۳ در میان روسای بیش از ۵۰۰ شرکت بزرگ آلمانی برگزار شد، این دانشگاه در رشته‌های مهندسی مکانیک، برق، صنایع، کامپیوتر و علوم طبیعی به عنوان بهترین دانشگاه آلمان شناخته شد.

این دانشگاه در سال ۲۰۰۷ میلادی و در جریان انتخاب دانشگاه‌های نخبگان در آلمان، از سوی بنیاد پژوهش آلمان (DFG) به عنوان تنها دانشگاه برگزیده در ایالت نوردراین وستفالن به جمع دانشگاه‌های برتر آلمان پیوست؛ ولی شهرت دانشگاه آخن در بین دانشگاه‌های آلمانی و اروپایی، تنها به این دلیل نیست، بلکه علت اصلی محبوبیت دانشگاه آخن در رشته‌های فنی است که دانشجویان خارجی بسیاری را نیز به خود جذب کرده است.

آمار و ارقام
دانشگاه فنی آخن دانشگاهی دولتی در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان است که از ۲۶۰ کرسی تدریس و موسسه آموزشی تشکیل شده است. در ترم زمستانی ۲۰۱۳-۱۴ در این دانشگاه ۸٬۵۹۹ نفر مشغول به کار بوده‌اند. این رقم شامل ۵۱۲ استاد، ۴٬۷۴۵ کارمند آکادمیک، ۲٬۶۳۶ کارمند غیر آکادمیک و ۷۰۶ کارآموز می‌شود. با توجه به این آمار، دانشگاه آخن بزرگ‌ترین کارآفرین کل منطقه آخن به شمار می‌رود.

۵ کشور اول دانشجویان خارجی دانشگاه آخن در ترم زمستانی ۲۰۱۳-۱۴ (رنگ آبی: زنان و رنگ قرمز: مردان)
دانشگاه آخن در مجموع ۶٬۳۹۵ دانشجوی خارجی از ۱۰۸ کشور مختلف دارد که بیشتر آن‌ها به ترتیب از کشور‌های چین، هند، ترکیه، ایران و لوکزامبورگ می‌باشند.
در ترم زمستانی ۲۰۱۳-۱۴ بیش از ۴۰،۳۷۵ دانشجو در ۱۱۵ رشته تحصیلی در این دانشگاه مشغول به تحصیل بودند که از این حیث دانشگاه آخن بزرگترین دانشگاه آلمان در رشته‌های فنی و مهندسی به شمار می‌رود. سالیانه بیش از ۷٬۲۰۰ دانشجوی جدید در این دانشگاه ثبت نام می‌کنند، بیش از ۵٬۷۰۰ نفر فارغ‌التحصیل می‌شوند و بیش از ۶۰۰ نفر مدرک دکترای خود را دریافت می‌کنند.

۷۶ درصد دانشجویان این دانشگاه از ایالت نوردراین-وستفالن و ۱۲ درصد از سایر ایالت‌های آلمان هستند. ۱۲ درصد باقی‌مانده نیز اتباع خارجی هستند. این دانشگاه در مجموع ۶٬۳۹۵ دانشجوی خارجی از ۱۰۸ کشور مختلف دارد که بیشتر آن‌ها به ترتیب از کشور‌های چین، هند، ترکیه، ایران و لوکزامبورگ می‌باشند.

۴۹ درصد دانشجویان دانشگاه آخن در رشته‌های مهندسی و ۲۵ درصد در رشته‌های ریاضیات و علوم طبیعی تحصیل می‌کنند. به طور کلی ۳۰ درصد دانشجویان این دانشگاه را زنان تشکیل می‌دهند که البته این نسبت در هر رشته متغیر است.

بر اساس آمار بنیاد پژوهش آلمان، دانشگاه آخن با رقمی بالغ بر ۱۶۰ میلیون یورو بالاترین بودجه تحقیقاتی مرتبط با صنعت در میان تمام دانشگاه‌های آلمان را داراست که ‍پس از آن دانشگاه فنی دارمشتات با ۸۴ میلیون یورو در رتبه دوم و سپس موسسه فناوری کارلسروهه با ۸۳ میلیون یورو در جایگاه سوم قرار دارند.

رتبه جهانی
دانشگاه آخن هر ساله در رتبه‌بندی‌های بین‌المللی دانشگاه‌ها، بالاترین جایگاه را در رشته‌های مهندسی در بین دانشگاه‌های آلمان و اروپا کسب می‌کند. رتبه دانشگاه در برخی از نظام‌های رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان:

نظام رتبه‌بندی (جهانی) ۲۰۱۳ ۲۰۱۲ ۲۰۱۱ ۲۰۱۰
QS World University Rankings[۱۵] (کلی) ۱۴۷ ۱۵۰ ۱۴۰ ۱۵۸
QS World University Rankings[۱۵] (علوم مهندسی) ۲۸ ۳۰ ۳۵ ۳۹
QS World University Rankings[۱۵] (علوم طبیعی) ۴۷ ۸۳ ۸۲ ۵۹
رتبه‎بندی شانگهای[۱۶] (کلی) ۲۰۱-۳۰۰ ۲۰۱-۳۰۰ ۲۰۱-۳۰۰ ۲۰۱-۳۰۰
رتبه‎بندی شانگهای[۱۶] (ریاضیات) ۷۶-۱۰۰ ۷۶-۱۰۰ ۷۶-۱۰۰ ۷۶-۱۰۰

دانشکده‌ها
دانشگاه آخن دارای نه دانشکده با یکصد و پانزده رشته تحصیلی می‌باشد.

دانشکده ریاضیات، علوم رایانه و علوم طبیعی
دانشکده معماری
دانشکده مهندسی عمران
دانشکده مهندسی مکانیک
دانشکده مهندسی مواد
دانشکده مهندسی برق و فناوری اطلاعات
دانشکده فلسفه
دانشکده اقتصاد
دانشکده پزشکی

افراد مشهور

هانس شلگل، فضانورد آلمانی ، از دانش‌آموختگان دانشگاه آخن است.

یوهانس اشتارک، برنده جایزه نوبل فیزیک، از اساتید دانشگاه آخن بود.

نجم‌الدین اربکان، نخست‌وزیر سابق ترکیه، دکترای خود در رشته مکانیک را در دانشگاه آخن گرفت.
برخی از افراد مشهور مرتبط با این دانشگاه عبارتند از:

برندگان جوایز نوبل:

فیلیپ لنارت
ویلهلم وین
یوهانس اشتارک
پیتر دبای
کارل زیگلر
توماس زودهوف

دانش‌آموختگان:

رنگین دادفر سپنتا
هانس شلگل
نجم‌الدین اربکان
ایکی باتیستا
ابوالقاسم ذاکرزاده
حیدر مستخدمین حسینی
والتر هوهمان
یوسف حبیبی
هوگو یونکرس
ارنست اشماختنبرگ

اساتید:

گوتفرید بوهم
بودو فون بوریس
تئودوره فون کارمن
هانس ون منگلولد
هادی تهرانی
اوتو لمان
ویلهلم کایم
هلموت تسان
آرنولد زومرفلد
آرنولد گلن
والتر بیمل
دیوید دیوینچنزو

دکترای افتخاری:

آلبر فر
پتر گرونبرگ
سوارت پارکین
کارلو روبیا
ساموئل چائو چونگ تینگ

Share

output_nrpmHy

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*









بازگشت به بالا


output_nrpmHy
output_nrpmHy
Iran
Reportage
Iran
Iran
Iran
Greenmatech
Iran
notruf

     job